Gezondheid

Het is hier al een tijdje stil
Ik vertikte om ook maar een letter te typen, laat staan te schrijven.
De schaduwen kregen me ergens in augustus al te pakken, of was het eigenlijk al ervoor.
De balans was zoek, het glas te vol en vele papieren bleven dagenlang leeg.

Ber werd ingeschakeld, maar Ber en ik, wel dat was geen fijne combinatie.
Dus kroop ik nog verder in mijn eigen (lees)wereld.
Het plezier in schrijven was verdwenen.
Het middel werd bijna een kwaal op zich.
Allang merkte ik dat ik steeds minder blogs volgde, laat staan dat ik ze las.
Ik had elke minuut vrije tijd nodig om niet kopje onder te gaan.

Aan de buitenkant kun je het niet zien.
Er lijkt niets anders te zijn dan normaal.
De schaduwen fladderen niet om me heen, ze vreten me van binnen op.
Ik negeerde ze, ik wilde ze niet zien.
Ik was niet gevallen, dus ik hoefde niet bij de pakken neer te zitten.
Dus herpakte ik mezelf.

Zo ging ik dus verder, samen met Juan ging ik een weekje op reis.
En na die reis in november lieten de schaduwen me niet meer los.
Ber werd bedankt, de echte heelmeesters mochten nu aan de slag.

De diagnose is er één die me gevoelsmatig gevierendeeld achterliet.
ik scoorde hoog op teveel punten.
Nee ik brak niet één van mijn lichaamsdelen (wat nog een wonder op zich is).
Nee, oude schaduwen spookten rond.
Sommige zijn bijna 3 jaar oud, andere zorgden ervoor dat ik dit blog ooit begon en de oudste zijn al 40 jaar mijn deelgenoot.
Aan de buitenkant is niets aan me te zien,
Maar binnenin waait een storm die mijn geestelijk welzijn bijna neersloeg.
De angst uiten hiervoor maakt me zeeziek, maar zorgt ook voor zeebenen

Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

13 reacties op Gezondheid

  1. Marja zegt:

    Dat klinkt allemaal niet fijn. Heel veel sterkte!

  2. Liesbeth zegt:

    Geen schaduw zonder zon, flauw- ja ik weet het. Wel heel erg herkenbaar.

  3. Pingback: Teken van leven of toch maar gewoon een WE-300 | Platoonline

  4. Melody zegt:

    *slaat armen om Min heen en fluistert… je leert het wel, hulp is er, vraag erom!*

    Hoe in- en in triest dit ook is…. je hebt het wel heel mooi verwoord.
    Je weet dat ik dit als geen ander herken… maar net als ik, ben jij ook geen opgever. Hoe vaak we ook vallen, we krabbelen altijd weer omhoog omdat er nog zoveel moois is dat dat opkrabbelen de moeite waard maakt.

    Dikke knuffel !!

  5. Plato zegt:

    Wat akelig is dit. Het is inderdaad niet aan je te zien. Sterker nog: je komt over als een behoorlijk stabiel mens. Dus dat heb je in elk geval in je. Dat geeft toch hoop op voldoende licht zodat de de schaduwen zullen wijken. Gelukkig weet je al dat schrijven kan helpen om die schaduwen de nek om te draaien. Praten helpt ook, maar niet iedereen is een prater. Hoe dan ook: ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je in 2016 de zon in jezelf de boventoon laat voeren.
    Ondertussen is dit een mooie, openhartige WE. Dank je wel.

    Btw: Ria mist je enorm.

  6. rietepietz zegt:

    Dat klinkt allemaal niet geweldig, en het klopt dat ziektes die je niet kunt zien soms voor veel onbegrip zorgen. Maar toch, de kentering is er blijkbaar en je schrijft weer, het begin is er, succes met het herstel!

  7. AnneMarie zegt:

    Wat een mooi openhartig verhaal. Knap hoe je het verwoord. Heel veel sterkte nog. Hoop dat de schaduwen niet zoveel tijd nodig hebben om te verdwijnen als ze er al zijn.

  8. Ferrara zegt:

    Een eerlijke WE. Wens je moed en wijsheid.

  9. Mrs. T. zegt:

    Oh, wat verschrikkelijk verschrikkelijk. Heel veel sterkte, kracht en wijsheid wens ik je. En stoer dat je dit via een WE met ons deelt.

  10. ria zegt:

    Héhé eindelijk duidelijkheid. Wat een opluchting. Lok de schaduwen maar naar je toe en sla ze dan flink van je af. Ze zullen niet meer terug komen.
    Een dikke knuffel,
    Ria

  11. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Ik denk dat je professionele hulp moet zoeken.
    Soms red je het niet alleen.
    En vaak heb je aan enkele handvatten die je krijgt toegereikt, voldoende om jezelf weer in het gareel te brengen.
    Heel veel sterkte en een warme HHH KNUFFEL

  12. Alie zegt:

    Soms kun je beter scheel kijken, of een been missen. Wat niet te zien is, bestaat vaak niet.
    Ik hoop dat je je schaduwen kunt afschudden of op zijn minst een plekje kunt geven.
    Sterkte Meer dan Min.
    Liefs,
    Alie

  13. Heel veel sterkte. Erg in voelbaar geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s