Waarnemen

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.
Tja en wat is dat dan?

Oogartsen, opticiëns en huisartsen die mijn klachten hebben leren kennen wisten soms niet wat ze hoorden, als ik ze meldde wat ik (niet) kon zien:
1975: Nee zei mijn oogarts ik schrijf je nog geen bril voor, je ogen zullen zich gaan aanpassen.
medio 1989: Hmmm, je hebt dus oog klachten en volgens jou ligt de oorzaak in 1975. Ik kan het me niet voorstellen..
Een jaar later: Ik moet je toch gelijk geven, ik heb alle andere oorzaken uitgesloten, je klachten zijn een gevolg van je schedelbasisfractuur in 1975

Vanaf het moment dat mijn eerste bril werd voorgeschreven ben ik naar de betere optometristen gegaan.
Mijn ogen werken namelijk niet goed samen, ergens in mijn hersenen worden van twee plaatjes één plaatje gemaakt.
Het lijkt alsof één van mijn oogspieren vastzit, waardoor ik niet scheel kan kijken.
Wat trouwens volgens hen die er voor hebben geleerd wel mijn klacht is, ik kijk scheel.
Mijn huidige opticiën merkte bij mijn eerste bezoek aan hem op dat ik een bril heb die normaal gedragen wordt door mensen die dubbel zien. Dubbel zien heb ik mezelf in 1975 afgeleerd, ik wist heel goed dat er niet meer dan één kast in mijn kamer stond.

Toen ik ooit weer eens over mijn ogen klaagde bij mijn huisarts keek hij me aan en sprak de woorden:
“Min, je hebt geen bril om hem af te zetten.”

Ja, ik smokkelde heel wat jaren.
Eerst had ik een bril aan een koordje. De bril zette ik alleen bij klachten op.
Daarna nog jaren geprobeerd om alleen op mijn werk mijn bril te dragen.
Nu heb ik alleen mijn bril niet op als ik slaap.
Ik denk wel dat ik mijn bril maar naast mijn bed ga leggen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Op verzoek, Persoonlijk. Bookmark de permalink .

9 reacties op Waarnemen

  1. Marja zegt:

    Een goede invulling van dit thema, maar wel waardeloos dat je zo lang met een kluitje in het riet bent gestuurd. (of twee kluitjes)

  2. ria zegt:

    Ik ben ook flink met een kluitje in het riet gestuurd door een opticiën, een dure bril en blijvend last van mijn ogen.
    liefs, Ria

  3. Harrij Smit zegt:

    Voor jou is waarnemen wel een heel-dicht-bij-je-bed item. Mooi beschreven – wat jammer dat ze je in 1975 niet hoorden, en/of je probleem niet zagen.

  4. Wat vervelend Min, zoveel jaren verder voor er eindelijk iets gedaan werd. Prettig dat je er aan denkt je bril voor het slapen af te zetten 🙂

  5. He bah wat vervelend als je niet serieus genomen wordt !

    En ja zet hem maar af tijdens het slapen hoor…..

  6. Pingback: WE-300 voor januari 2015 | Platoonline

  7. Plato zegt:

    Ze hebben je dus 14 jaar lang voor Min Snot laten staan. Wat een schandaal eigenlijk. Je schrijft nogal wat over je ogen en ik vraag me af: hoe kijk je er nu mee? Hoe zie je de dingen en moet je in je gedachten nog steeds corrigeren? Dat je ooit bij Plato op de koffie komt en dat je dan zegt: hee, ik wist niet dat Plato een tweeling was? 🙂
    Hopelijk ben je nu zodanig gewend dat je een beetje ontspannen kunt kijken.
    Prima WE waar mijn wenkbrauwen hele einden van omhoog gingen. Wat er toch allemaal gebeurt in de wereld.

  8. hannekelive zegt:

    herkenbaar dat kluitje en riet verhaal….
    maar hier door de huisarts

  9. gewoonanneke zegt:

    Ja lastig is dat he. Heb overal brilletjes liggen, in de auto voor het rijden, naast de computer om te lezen. Pfff lastig soms hoor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s