Doorschuifkou -> vertrouwen

De hulpverlener keek me die maandag in januari 2014 aan en sprak de volgende woorden:
De enige die door deze angst voor doorschuifkou kan dat ben jij.
En ja, je hebt pittige tijden gehad, maar zo gepeperd en gezouten zal het op korte termijn – is mijn verwachting zei hij – niet worden.
Het is net, zei de hulpverlener, als met paardrijden, als je valt, dien je zo snel mogelijk weer op dat paard te gaan zitten.
Ik snapte zijn betoog, maar ik heb toch echt in het verleden mijn dromen om een paardenmeisje te worden opgegeven. De paarden wilden sneller dan ik, ze wilden bij de groep blijven en na een buitenrit waarbij ik meer naast het paard had gelegen dan ik erop had gezeten gaf ik er de brui aan.

Mijn laatste paardrijrit is het echter niet, want tijdens mijn verblijf in Finland daagde de Finse Ann me uit om weer eens op een paard te gaan zitten en jawel dit keer bleef ik erop zitten.

In 2014 kreeg het spreekwoord met loden schoenen een nieuwe betekenis voor me, met dank aan de angst voor doorschuifkou. Hier vroeg en kreeg ik ook hulp bij in de vorm van allerlei soorten en maten reddingsboeien. Zoals mijn hulpverleners zeiden, wij kunnen je het gereedschap aanreiken, maar je dient wel en dan ook op jouw manier dat gereedschap te gaan gebruiken.

De kou was niet uit de lucht, maar ik kreeg steeds meer vertrouwen dat ik door de angst heen kon gaan of het kon confronteren. Met dank aan veel creativiteit, mijn nieuwsgierigheid naar de dag van morgen en mijn doorzettingsvermogen wist ik het stuur in mijn handen te houden.
En zoals Ria van Oldtimer me al eens zei, wie kan sturen, zeilt met elke wind.
Ook als de wind plotseling gaat liggen en je ineens merkt dat je windstil saai vindt.
Saai(heid) bleek voor mij een goudmijn te zijn.
De toekomst zie ik met vertrouwen tegemoet..

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Doorschuifkou -> vertrouwen

  1. Marja zegt:

    Ik houd ook van saai.

  2. Plato zegt:

    Als jij zelf wat aan dit schrijfsel hebt, dan is het goed. Dan heb je het stuur op een goede manier vast. Voor mij als lezer is het een duister stuk dat me geen milimeter dichterbij brengt omdat je uitsluitend in beeldspraak schrijft en niets van jezelf laat zien. Dat is een keuze en dat respecteer ik. Het is duidelijk dat je niet verder wilt gaan dan dit.
    De vraag die overblijft is: maar wat moeten wij als lezers hier nu mee?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s