Kerstperikelen

Ze haalde nog één keer de kerstkaarten die ze had geschreven door haar handen.
Het stapeltje was door de jaren heen steeds kleiner geworden.
Want steeds vaker kreeg ze te horen dat men de kerstwens per mail verstuurde.
Nou daar begon ze op haar leeftijd niet meer aan.
Het stapeltje was ook kleiner geworden doordat zij ouder werden en haar generatiegenoten al overleden waren.
Ze glimlachte omdat ze wel een computer gebruikte, hartstikke makkelijk om mensen een brief te sturen, of zoals nu haar kerstwensen op te schrijven en deze in de kerstkaarten te plakken.
Wie had haar dit jaar een zonnetje gegeven?
Wie had er even voor wat broodnodige schaduw gezorgd?
Wie sprak haar nog wel eens aan?

Als je niet meer zover buiten de deur komt, wordt je wereldje kleiner.
Toch zorgde ze dagelijks dat mensen glimlachten.
Niet halen maar stralen had iemand haar gezegd.
En ze straalde, want de lengte van een leven kun je niet bepalen wel de diepte ervan.
Haar leven werd steeds langer en over de diepgang ervan vertelde ze graag.
En terwijl ze naar de adressering keek van de kerstkaarten zag ze de mensen al glimlachen.
Je kunt, wist ze, de mensen juist met iets kleins zo blij maken.
Alleen al het gegeven dat juist zij, die niet de makkelijkste was geweest dit jaar, aan hen hadden gedacht.

Aan de andere kant van de stad werd een kerstkaart met een attentie gebracht.
De bezorger belde aan en werd wat ongerust toen er niet werd opengedaan.
Hij vroeg het de buren of zij hun buurtgenoot recent nog hadden gezien.
Hij keek ook eens door het raam de woonkamer binnen.
Hij bracht al jaren hier een kerstkaart met attentie en had dan genoten van de kerstversieringen in huis. Dit jaar was er niets te zien.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Op verzoek. Bookmark de permalink .

7 reacties op Kerstperikelen

  1. Marja zegt:

    Wat een beklemmend einde. Hoe loopt dit af?

  2. Pingback: De U.O. en….. de WE-300 voor december | Platoonline

  3. Plato zegt:

    Oh jee, dat is niet goed. Dat is helemaal niet goed. En we krijgen het niet te horen. We moeten het leed zelf ook nog invullen. Gelukkig dat het in werkelijkheid niet zo is. Elders in je woonplaats wordt met vreugde je kaartje ontvangen en er wordt waarderend over je geschreven. En terecht.

    Leuke maar beklemmende WE. Ik bedenk me maar dat die andere persoon ook wel een klein reisje aan het maken is. Dan slaap ik vannacht beter 🙂

  4. Corrie zegt:

    Mooie wending!

  5. perikelen zegt:

    Hoop dat je nog een vervolg schrijft…
    Ik ben ook nog van de kaartjes hoor..zeker naar mensen die alleen en/of ziek zijn…mensen kunnen hier zo naar uitkijken.
    maar idd een beetje omzien naar elkaar is echt niet verkeerd…mooi log!
    X

  6. djberend2013 zegt:

    Je vraagt je af wat er is gebeurd, en hoe dit afloopt. Mooi geschreven.

  7. Trees zegt:

    Ik heb ook geen idee wat er nou is gebeurd, komt er nog één Min?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s