Vertraging , herfstblues

Ik wil echt niemand de zwarte piet toespelen,
maar wie is er eigenlijk met deze blues begonnen??
Dat ik er in december last van heb is echt al jaren een gegeven.
Dat begon allemaal dertig jaar geleden net na sinterklaas.
Sindsdien kan december me niet snel genoeg voorbij zijn.
Nee, ligt niet aan de feestdagen die er dan allemaal gepaard gaan met (te) veel eten of drinken.

Heus ik vind een feestje op zijn tijd heel gezellig.
Het zit ook (dacht ik) niet echt in de donkere dagen voor Kerstmis.
Maar sinds ik ooit een half jaar in Finland woonde waar het al om 16.00 uur donker was twijfel ik daar wel een beetje aan.
Ik vraag me echt af of deze blues er niet één is met een ontzettende vertraging.
Want lees hier nog maar eens terug in december 2012 volgens mij was ik toen net mijn eerste plannen aan het maken voor mijn eerste boek.

Dus ik kan niet zeggen dat ik vorige jaar veel last heb gehad van mijn decemberdip.
Nee, maar echt ik wil niemand de zwarte piet toespelen.
Maar als ik zou weten hoe ik kon maken dat het zijn koffers pakte en mij niet meer lastig viel met niet al te vrolijk makende gedachtes zou ik het op reis sturen terug in de tijd.

Terug naar die december 1983 en dan vlak voor december één van mijn dansmaatjes waarschuwen voor het gevaar op de weg.
Mijn moeder vertelde me altijd in mijn jeugd het verhaal van het verkeersongeval van een schoolvriendin en haar moeder waarbij beiden om het leven kwamen.

En ik denk altijd in december nog aan mijn na een verkeersongeval overleden dansmaatje.
Of ik het ervoor al deed weet ik niet, maar in ieder geval sinds zijn overlijden ben ik me er bewust van geworden hoeveel mazzel ik had na een verkeersongeval in 1975.

Onlangs las ik het omdenkverhaal van een hersenkneusje waarbij ik een paar punten zag die ik herkende. Terwijl bij mij al mijn zintuigen het wel doen. Voor een iemand met een niet aangeboren hersenletsel heb ik weinig noemenswaardige beperkingen.

Schuld, schaamte en spijt die tonen klinken hard door in mijn herfstblues.
In gedachten laat ik een heel modern kerkkoor, opgericht door mijn oom de dominee hier een swingend lied over zingen.

Zodat mijn sombere gevoelens gewoonweg niet anders kunnen dan de wijk te nemen.

En voor hen die het echt willen weten:

Schuld: Er is nooit iemand als schuldige aangewezen van het verkeersongeluk waar ik bij betrokken was.
Schaamte: In mijn jeugd schaamde ik me wel eens voor mijn ouders, nu ben ik beretrots op ze.
Spijt: Mijn dansmaatje Peer heb ik nooit verteld hoe leuk ik hem vond. Dat heb ik echt bij meer mannen niet gedaan. Bij de overige ben ik eroverheen gegroeid, Peer was er ineens niet meer..

En nooit zouden we meer dansen op de volgende muziek.
Mijn danslerares zorgde ervoor dat dit de laatste muziek werd op zijn uitvaart.

En op die dag was ik niet naar de uitvaart gegaan.
Ik maakte een proefwerk waar ik een heel goed cijfer voor haalde.
Het geheugen haalt toch rare truukjes met je uit.
Waarom herinner je je de ene dag nog precies en als je me nu vraag wat deed je vorige week je kans hebt dat ik je glazig aankijk omdat ik dat niet even snel kan terughalen..

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Op verzoek, Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Een reactie op Vertraging , herfstblues

  1. Marja zegt:

    Jemig, hier ben ik toch even stil van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s