Durven

Het is een kwestie van uw dochter weer durven loslaten zei de arts tegen mijn ouders. Na 2 weken ziekenhuis mocht ik (april 1975) eindelijk weer naar huis en ik maakte me niet druk over wat ik wel kon en wat niet. Ik kon gewoon weer alles.

Zo makkelijk werd het echter niet. Niet dat ik het direct merkte dat mijn moeder Hilde een beetje banger was. Want tja het gerucht te horen dat je dochter is gestorven (Pardon? Ik ben er nog!!) na een ongeluk maakte zelfs dat mijn vader Sjoerd in één klap grijs werd.

En tja na verloop van tijd merk je toch dat je niet alles durft. De python in de Efteling, oh nee, veel te eng.

En het eerste wat ik trouwens thuis deed, dit tot mijn moeders schrik, is er vandoor gaan op mijn skippybal.

Tja als ik dat durfde in 1975, net thuis herstellende van een hersentrauma.

Dan moet ik nu wel bekennen dat ik in 1975 al niet de gezonde balans / basis in mijn leven (her)kende..

Maar ja ik moet ga nu toch echt zelf eens op die rem trappen, volgt u hier maar het spoor.

—-

Op 8 april 2008 was dit mijn eerste WOW voor Loesje, wat ik nog steeds als een mijlpaal zie.
Plato alleen de stukjes die me nu nog ontroeren, doen glimlachen of laten fronsen worden nogmaals gepubliceerd.
En ik ben zo blij dat ik ervoor koos om positief naar mijn leven te kijken op 27 maart 2008.
Anno 2011 heb ik op mijn werk mensen die meehelpen mijn grenzen te bewaren.
Vandaag delegeerde ik met vreugde een taak.

De linken naar de hersenstichting en Neurocampus die bij dit stukje stonden krijg ik niet werkend,
maar dat zal vast komen omdat ik op die sites al in geen maanden mijn staart / neus heb laten zien 😉

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

5 reacties op Durven

  1. tagrijn zegt:

    Wart moedig van je om dit allemaal zo wereldkundig te maken. Ik wens je een heel mooi en creatief 2012.

  2. Ria zegt:

    Waar een wil is ,is een weg en die heb jij gevonden met veel moed.Geweldig
    groetjes ,Ria

  3. rietepietz zegt:

    Als alles van een leien dakje gaat is het niet zo moeilijk om je leven op de rails te zetten ,maar zelfs dán lukt het vaak niet goed ! Je mag dus best trots op jezelf zijn voor de Min van nu !

  4. platoonline zegt:

    Ik sluit me bij de woorden van Tagrijn aan. Het is moedig. Maar als er zoveel mensen je grenzen helpen bewaken, zal het zeker een stukje makkelijker worden nu. Fijn dat je zulke collega’s hebt. Laat dit jaar voor jou dan het jaar van de ‘ontspannen inspiratie’ worden. Dat wenst Plato jou.

  5. Trees zegt:

    Nou Min, je hebt nogal wat te verwerken gekregen en bent er… gelukkig heel goed doorheen gerold. Met dank aan je ouders natuurlijk maar ook door je eigen inzet en sterke wil!
    Ik bewonder dat hoor!
    Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s