Vrede op aarde

Weer een jaar (1994) bijna ten einde..
En de man voelde dat ook zijn leven niet lang meer zou duren.
Hij was al veel ouder geworden dan iemand die zulke slechte gewoontes had eigenlijk voor de boeg zou hebben.

Hij had te veel en te vaak gedronken.
Hij had op elke (on)mogelijke tijd willen werken.
Hij was er niet altijd geweest voor zijn vrouw, zijn kinderen of kleinkinderen.
Hij sprak nooit meer over zijn ervaringen in de tweede wereldoorlog.
Was het nu fout of goed geweest dat hij voor lijfsbehoud had gekozen.
Hij had voor de Duitsers gespeeld.

Hij had, samen met zijn vrouw en kinderen de oorlog overleefd.
Hij had nu niet alleen zijn kinderen, maar ook hun partners en kinderen op kerstbezoek.
Nee, tijd heelde niet alle wonden.
Helaas zag hij dat in de ogen van allen die nu van dit Kerstdiner genoten.
En sommige van hen, zoals de kleinkinderen, hadden wel de gevolgen maar nooit de oorlog meegemaakt.

Weer een jaar (2010) bijna ten einde.
En hoe deze man zijn laatste kerstdiner beleefde ik zal het nooit weten.
Hij had na zijn scheiding van zijn vrouw het contact met zijn kinderen laten verwateren.
Hij was hoe langer hoe eigenwijzer of eigenzinniger geworden.
Terwijl ik van mijn grootvader(s) leerde dat oude mensen best heel leuk zijn om mee te praten
(zelfs als we beide stil waren)
liet hij vooral zien dat oude mensen ook verschrikkelijke zemelaars kunnen worden of zijn.
Ook deze man sprak bijna nooit over zijn ervaringen in de tweede wereldoorlog.
Niet over de tijd ervoor, erna of tijdens zijn tewerkstelling in Duitsland.
Hij had de oorlog overleefd.

De oorlog zou hem of mijn grootvader nooit meer verlaten.
En ook al bespraken de mannen het niet, in de (kinds)kinderen woedt de strijd voort.



Wens iedereen hele fijne kerstdagen en een gelukkig 2012

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Op verzoek, Persoonlijk. Bookmark de permalink .

11 reacties op Vrede op aarde

  1. Plato zegt:

    Een indrukwekkend monument, met al zijn kleerscheuren in het leven opgelopen. Misschien maakt dat het ook wel tot een echt leven. Hij heeft het gedaan, hij heeft steken laten vallen, hij heeft fouten gemaakt. Hij zal op zijn manier ook liefde hebben gegeven. Hij is mens geweest zoals wij allen. Het is niet aan ons om te oordelen.Gelukkig doe je dat ook niet. Wat overblijft is een ontroerend portret waar alles in zit. Mooi Min….

  2. Pingback: WE-300: de kerstspecial – update: 15-12 | Platoonline

  3. Trees zegt:

    Heel mooi Min… wel 2 x gelezen! Hij was ook maar een mens en deed op dat moment wat hem het beste leek…

  4. IkenMij zegt:

    Hij sprak er niet over, maar het bleef leven in hem. Mooi verhaal, triest maar mooi. Ik denk dat hij het allemaal niet anders kon.

    Wij wensen je fijne feestdagen.

  5. Min zegt:

    Allen: Het zijn echt twee heel verschillende mannen en mijn beeld (of het ontbreken daarvan) van hun laatste kerst. De verbinding het niet bespreken van hun ervaringen in de oorlog zag ik ineens zo voor me..

  6. gewoonanneke zegt:

    Een indrukwekkend verhaal ja die dingen kunnen inderdaad nog generaties doorwerken. En sommige mensen maken denk ik zulke verschrikkelijke dingen mee dat ze er niet over kunnen praten.

  7. Lenjef zegt:

    Ongrijpbaar.

    Zoveel mensen, zoveel zorgen.
    ’t Was zo gisteren, ’t is zo morgen.

    Elk draagt het eigen kruis.
    Groot, of klein als een luis.

    Maar wat heet klein
    als wat men draagt niet draagbaar kan zijn?

    Soms is het ondraaglijke gewicht.
    Lichter dan licht.

    Niet vatbaar
    zwaar.

    En niemand merkt
    hoe het ongrijpbare wordt verwerkt.

    Het grote kruis, zichtbaar lastig om dragen.
    Pijn is een gewicht gevuld met vele vragen.

    ‘Nee, tijd heelde niet alle wonden.’ Soms werkt spreken genezend, soms is het een enorme kwelling.
    Graag gelezen, Min.
    Lenjef

  8. Mrs. T. zegt:

    Mijn WE-300 gaat ook over de oorlog. Ik laat hem nog een nachtje sudderen en dan komt ie binnenkort op mijn blog.
    Mooi geschreven dit. Wat kunnen herinneringen veel doen in een leven.

  9. Melody zegt:

    mooi min….ik werk elke woensdag bij zo;n oude heer….en het onderwerp dat elke week weer op tafel komt kun je raden….

  10. rietepietz zegt:

    Er is heel véél niet verteld over die tijd, herkenbaar als je zelf in de oorlog geboren bent en eigenlijk nu pas beseft hoe weinig je ouders verteld hebben .

  11. Ria zegt:

    Al was ik héél klein toch heb ik genoeg herinneringen en angsten waar na de oorlog nooit meer over gesproken werd, maar nog wel eens rare verwrongen dromen van heb.
    Vrede op aarde zal wel een droom blijven Min.
    Fijne Feestdagen en groetjes ,Ria

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s