Verscheiden

Hij wilde dit pak eigenlijk nog maar op één begrafenis aan, de zijne.

Maar blijkbaar werd zijn wens niet verhoord Hier stond hij weer, als 95-jarige man, in de aula van de begrafenisondernemer. En hij had toch echt al voldoende familieleden, boeren, burgers en buitenlui weggebracht.

Het leek of er steeds meer afdrukken in de fotoalbums stonden van mensen die hem voorgingen. Mensen, hele jonge mensen soms, waar hij zo voor in de plaats had gewild. Samen met zijn vrouw had hij al een zoon verloren. En een ouder hoorde zijn kinderen niet te overleven. Nadat zij het tijdelijke met het eeuwige had verwisselt wilde hij haar volgen.

Maar nee, hij had helaas ook een kleindochter al naar haar laatste rustplaats begeleid. Zijn knappe kleindochter die op een spoor zat naar een kuur voor kanker. Maar ja al die wijsheid zat in haar hoofd en ze had er op het moment dat ze dodelijk verongelukte er nog geen fysieke afdruk van gemaakt. En nog geen jaar na haar overlijden waren haar tante, zijn dochter, en haar vader, zijn zoon, juist door die ziekte getroffen.

Volgens hem stonden er op het begrafenispak, wat hij vorige week ook droeg naar de begrafenis van zijn zoon, nog de afdrukken van zijn rijkelijke gevloeide tranen. Maar ja hij had in de korte tijd tussen de begrafenissen van twee van zijn kinderen het niet aangedurfd om het pak te laten stomen. Op de dag dat ze weer een zoon van hem ten graven droegen, overleed zijn dochter. Terwijl hij het bidprentje van de ene las, kreeg hij de doodstijding van de ander.

Weer eentje extra voor zijn verzameling, dat geheime boek, waar hij al sinds het overlijden van zijn vrouw eigenlijk niets meer aan had willen toevoegen.. De titel: “Voor hen die ons voorgingen”.

 

Inspiratiebron:

http://platoonline.web-log.nl/platoonline/2010/08/we-300-de-opdracht-voor-de-maand-september.html

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

18 reacties op Verscheiden

  1. Min zegt:

    Na het overlijden van mijn opa Cor in 2004 werd het plakboek gevonden.
    Echter de sterfgevallen die hier boven genoemd zijn stonden niet in dat plakboek. Maar het zijn wel sterfgevallen die, net als dat plakboek, een blijvende indruk op mij gemaakt hebben…

  2. J@n. zegt:

    Mooi geschreven Min.
    Gr. J@n.

  3. Pff Min, ik trek mijn rits van mijn vest op, zit hier te rillen.
    Wat moet het afschuwelijk zijn dat zoiets je overkomt en helaas is het voor sommige mensen de keiharde realiteit.

    Prachtig en ontroerend geschreven alhoewel er aan dit thema niet ‘prachtig’ te benoemen is natuurlijk!

  4. tagrijn zegt:

    Mooi uitgewerkt de opdracht van Plato. Het is de angstdroom van iedereen die oud is: helemaal alleen over te blijven en iedereen te zien wegvallen.

  5. Hoeveel verdriet en pijn kan een mens in zijn leven verdragen?
    Niemand die daar een antwoord op heeft.
    Bijzonder zo,n plakboek die jou opa Cor heeft bijgehouden, een bezit wat veel waarde heeft.
    je schrijft er zo lief over Min.

  6. Alice zegt:

    prachtig geschreven min, erg ontroerend.

  7. joke zegt:

    Mijn moeder was ook de laatste van haar familie, gelukkig had ze wel alle kinderen nog. Het is niet altijd een zegen om zo oud te worden.
    Groetjes.

  8. rietepietz zegt:

    Heel indringend geschreven en wel ongeveer waarom ik liever niet zo oud wil worden , wát een troosteloosheid !

  9. Alie zegt:

    Ik wil wel honderd worden, maar hoop nooit één van mijn kinderen te hoeven begraven. Indrukwekkende WE Min, en erg mooi geschreven.

    Groetjes van Alie

  10. Toaske zegt:

    Mijn schoonvader is 87 en hij zit inmiddels bijna wekelijks wel bij een begrafenis. Dat is gewoon hartstikke verdrietig! ‘Gelukkig’ (ook al is het een beetje een vreemd woord als je het hebt over mensen die overlijden) is het voor hem nog nooit gegaan om echt heel jonge mensen.

  11. Moeilijk hoôr om zo oud te wòrre….

    Annie zeg gedagies.

  12. Plato zegt:

    Erg goed geschreven. Ik moest de hele tijd maar denken aan Nelson Mandela die immers bij het WK voetbal een kleindochter verloor in een verkeersongeluk. Maar deze man heeft het wel heel slecht getroffen.

  13. maurice zegt:

    prachtig hoe je de opdracht uitwerkte, hoop alleen dat t volledig fictie is, arme man.

  14. Jokezelf zegt:

    Mooi beschreven, soms krijgt iemand wel heel erg veel te verstouwen.

  15. hanneke zegt:

    dat is de pijn van het ouder worden.
    heel mooi geschreven, min.

  16. Novie zegt:

    goed maar intriest geschreven blogje.

  17. Marika zegt:

    Mooi geschreven, maar wat triest… Ik sprak een paar jaar geleden een oude mevrouw die dat jaar 100 was geworden. Ze was nog goed bij de tijd. Ze vertelde mij van de mensen die zij verloren had, ook bijna al haar kinderen heeft ze weg moeten brengen, ze had nu nog 1 dochter. Ze zei dat ze het eigenlijk wel mooi geweest vond maar dat het blijkbaar nog steeds haar tijd niet was. Ze zei met een knipoog… “ach dan stop ik toch gewoon met eten, dan ga ik vanzelf dood”. Hetzelfde jaar stierf ze.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s