Link

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:PMingLiU; panose-1:2 2 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:新細明體; mso-font-charset:136; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611969 684719354 22 0 1048577 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 415 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;}@font-face {font-family:"@PMingLiU"; panose-1:2 2 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:136; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611969 684719354 22 0 1048577 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:PMingLiU; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-bidi-language:HE;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:PMingLiU; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-bidi-language:HE;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:PMingLiU; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-bidi-language:HE;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Je weet dat die dag er zal komen.

De dag waarvoor je hoopt en vreest.

Echt zo’n dag waarbij je twee kanten op kan.

 

Want een beginpunt kent ook een eindpunt.

Het is het begin van iets, maar ook het eind van ietsanders.

 

Geen dag zonder nacht.

Geen geluk zonder verdriet.

 

Je weet dat die dag er zal komen.

Vroeg of laat.

Je kunt het voelen, horen, ruiken, bijna zien.

 

Het tijdstip is niet een vast punt op de kalender.

Uren worden dagen, dagen worden weken, weken wordenmaanden.

Seizoen na seizoen verstrijkt.

 

Je weet dat die dag er zal komen.

En het is niet iets waar je dagelijks stil bij staat.

Maar bij elke begin van weer een nieuwe lente.

Word ik ook weer een lente ouder.

(En die dag is dan wel een vast punt op de kalender).

 

Soms vraag je bij een dag af, of dit de dag is die jevreest.

In 2004 lagen 5 van mijn (schone)familieleden in hetziekenhuis.

En allemaal met klachten dat je dacht, het zou zomaar diedag kunnen zijn.

 

Mijn moeder Hilde zei me vroeger al, als je overal overnadenkt, durf je straks niets meer.

Helaas werd juistzij één van de mensen die op de hartbewaking kwamen te liggen.

Ze maakte nog een grapje met de huisarts, dat is mijnschoonzoon Juan dit jaar ook al overkomen.

En daar bleek het loos alarm.

 

In 1980 overleden in mijn buurt en op school de eersteouders van klas- en buurtgenoten.

En op de dag dat Juan’s moeder (79) overleed in 2004 aanhartfalen, kreeg Hilde haar eerste hartklachten.

Hilde (60) zette al haar zeilen bij om op het wereldtoneelte kunnen blijven staan.

En goed voorbeeld doet goed volgen.

Geef pas op als je niets meer anders kunt.

En de titel van dit log waaruit dit keer de inspiratie kwam las ik bij:

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:PMingLiU; panose-1:2 2 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:新細明體; mso-font-charset:136; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611969 684719354 22 0 1048577 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 415 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;}@font-face {font-family:"@PMingLiU"; panose-1:2 2 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:136; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611969 684719354 22 0 1048577 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:PMingLiU; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-bidi-language:HE;}a:link, span.MsoHyperlink {mso-style-priority:99; color:blue; mso-themecolor:hyperlink; text-decoration:underline; text-underline:single;}a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; color:purple; mso-themecolor:followedhyperlink; text-decoration:underline; text-underline:single;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:PMingLiU; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-bidi-language:HE;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

http://platoonline.web-log.nl/platoonline/2010/03/we—300.html

Enne het gaat heel goed met mijn moeder. Ze zit op dit moment samen met mijn vader en de hond van de zon voor de caravan te genieten in Portugal..

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

18 reacties op Link

  1. J@n. zegt:

    En dat laatste is toch mooi!
    Eens komt het moment ja en als het komt…..nou ja, “dan zal het je tijd wel zijn”, zei mijn moeder vroeger altijd, en zo is het maar net.
    Gr. J@n.

    @ J@n: Mijn moeder heeft me dat ook altijd voorgehouden, er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan.

  2. rietepietz zegt:

    Gelukkig dat “het” moment voor je moeder “nog niet daar was” .
    Grappig hoe jij altijd tegen site’s aanloopt waar je een opdracht kunt halen ,ik zoek daar nooit naar want dát is me veel te link 😉

    @ Rietepietz: Oh maar ik doe ook niet met elke opdracht iets hoor. Maar ja dit logje lag al te spartelen en ik heb het als het ware “link” omgebouwd 😉

  3. hanneke zegt:

    hoe luidt dat gezegde ook alweer?
    de mens lijdt dikwijls het meest
    aan de gevaren die hij vreest
    maar nimmer op komt dagen
    zoiets, geloof ik.
    mooie WE
    (en eindelijk heb ik je web-log adres 😉

    @ Hanneke: Eh ja dat heeft mijn moeder me ook verteld.
    Ik vergeet regelmatig mijn (water)visitekaartje af te geven… Maar nu heb je het opgedoken ;-))

  4. Plato zegt:

    Linke boel daar in die familie, Min. Maar gelukkig heb je Hilde nog. Hilde, nog vele jaren hoor…

    Mooie log. Ze laat ons nadenken over de vergankelijkheid der aardse dingen. Misschien moeten wij leren leven met de gedachte dat het leven op aarde belangrijk is voor onze groei, maar dat tegelijkertijd niets op aarde belangrijk is. Wellicht geeft ons dat de rust en de kracht om ons leven met goede moed te blijven leven.

    @ Plato: Tja, je weet ik kan me wel eens druk maken over zaken die onbelangrijk blijken. Dus ik heb nog een aantal (levens)lessen bij een (eigen)wijsgeer te volgen.

  5. Jenke zegt:

    Vind het ook een mooie we-300,sluit me een keertje aan bij bovenstaande(eigen)wijsgeer.

    @ Jenske: Dank voor het compliment!

  6. Herinner je gisteren, droom van morgen, leef vandaag!

    Wat mooi geschreven en je moeder is een wijs mens!

    @ Melody: Oh ook een hele mooie tekst! En ik vond mijn moeder vroeger een beetje vreemd 😉 Wijsheid komt dus echt met de jaren. Haar kleinkinderen hebben haar al gevraagd eens niet zo gek te doen ;-))

  7. Mijn motto is: bewaar je tranen voor de dag dat je ze echt nodig bent.
    Die dag kan er zomaar zonder aanwijzing zijn, jouw we300 is er het bewijs van. Mooi en integer heb je het geschreven.

    @ Mijn Gedachten: Prachtig motto. Maar ja ik heb al heel wat tranen vergoten zonder aanwijzing… En dank je voor het compliment.

  8. Kaatje zegt:

    Tja, ik herken mezelf ook wel een beetje in het piekeren over dingen die er vandaag nog niet toe doen. Wel mooi dat je ons via een WE-300 even aan het denken zet….

    @ Kaatje: Ik pieker elke dag nu in een schrift, waardoor ik wel een paar conclusies heb kunnen trekken over waar ik op dagelijkse basis wel of geen invloed op heb.

  9. een Oldtimer zegt:

    Ja, eens komt dat moment!
    Het is goed om je dat te realiseren
    en niet te verdringen omdat je
    de waarheid niet onder ogen durft te zien.

    Hoe moeilijk ook.
    Die momenten behoren bij het leven.

    @ Oldtimer: En de waarheid is hard…

  10. Toaske zegt:

    Oh, dat is heel herkenbaar. Mijn moeder is in 2000 met spoed geholpen: driedubbele bypass terwijl ze alleen met vage vermoeidheidsklachten naar de huisarts ging. Gelukkig heeft die adequaat gehandeld. Nu gaat het haar heel erg goed gelukkig. En je weet, ooit zal ze er niet meer zijn, maar ik hoop dat dat nog heel lang gaat duren.

    @ Toaske: Hoera voor de goed handelende huisartsen en oplettende cardiologen.

  11. Annemiek zegt:

    Ik denk niet zo vaak over die dag. Ik geniet van alles wat ik nu nog kan. En dat is nog een heleboel 🙂

    @ Annemiek: Het overvalt me ook niet zo vaak, maar dit keer overviel de link me wel 😉

  12. Elmar zegt:

    Fijn dat je moeder nu weer kan genieten van Portugal samen met je vader!
    Pluk de dag, dat probeer ik elke dag te doen want je weet maar nooit wanneer het je tijd is om te gaan.
    groetjes en een fijn weekend!
    Elmar

    @ Elmar: Tja inderdaad Pluk de dag!

  13. Ik en Mij zegt:

    De angst dat die dag komt is best wel aanwezig. Vooral om wat ik achter laat. Bang voor het einde ben ik niet, wel voor het verdriet wat mijn familie en kinderen zullen ervaren. Ik blijf genieten van alles om mij heen.

    @ Ik en Mij: Herkenbaar! Maar ja de wijsheid die mijn moeder me daarbij gaf was, waar maak je je zorgen over Min, je kindskinderen zullen heus aan de kost komen.
    Had ik geen weerwoord op…

  14. Ria zegt:

    een of andere japanner zei; wie het geluk kust wanneer het voorbij vliegt ,leeft in de zonsopgang van de eeuwigheid

    @ Ria: Ah een hele mooie Oosterse wijsheid!

  15. beaatje zegt:

    Ik sta hier eigenlijk niet zo heel veel bij stil. Gelukkig maar, denk ik.
    Ik ben wel van mening dat je moet leven bij de dag en niets moet overlaten aan morgen

    @ Beaatje: Tja dat is een onhebbelijkheid van me. Ik zal niet zeggen dat het al 35 jaar is, maar in ieder geval al sinds ik erachter kwam dat mijn ongeval in 1975 ook veel verstrekkende gevolgen had kunnen hebben.
    Maar ik deel je mening van harte !

  16. Truus. zegt:

    Voorlopig is het een dag die ik vrees Min. Gelukkig denk ik er zelden aan, ik heb het te druk met leven! 😉
    Wat heerlijk voor je ouders, overwinteren in Portugal. 🙂

    @ Truus: Nou bij mijn Oma Saar hebben we heel lang op die dag gehoopt. Maar ja haar hart wist ook niet zo goed wat opgeven was. Dat zit dus in de genen…
    En mijn moeder vindt het in de zomer veel te warm in Portugal ;-))

  17. frieke zegt:

    wat een vreselijk mooi neergezet logje…je kun niet anders dan het helemaal uitlezen. Door de typografie zit er ook ene cadans in… heel mooi gedaan

    grts

    @ Frieke: Nou, bloost, dank voor je compliment!

  18. Jeanine zegt:

    Mooi log Min.

    @ Jeanine; Dank je !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s