Ga ik de grens over?

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Vorig jaar vroeg mijn huisarts zich af hoe ik aan mijn spanningsklachtengekomen was.

Daar kon ik niet zo snel een antwoord op geven.

Blijkbaar was ik wat stressgevoeliger (diagnose 2008).

Net als dat ik wat lichtgevoeliger ben (diagnose 1990).

Mijn conclusie was dat beide zaken verband met elkaarhebben.

En dat het een gevolg is van mijn schedelbasisfractuur in1975.

 

In 1988 ging ik werken in een winkel.

De eerste stap op weg naar, wie weet, een eigen zaak.

Het bleek niet de juiste werkplaats voor mij.

Leuke collega´s, echt.

 

Maar ik ging steeds harder klagen over hoofdpijn.

Eerst werd aan stresshoofdpijn gedacht.

Daarna kon ik de nummers op de bus niet meer lezen.

Mijn tweede oogarts zocht  lang naar de reden van mijn hoofdpijnklachten.

 

Gelukkig werd het met mijn bril allemaal een stukjeprettiger.

Ik wist waar ik allergisch voor was: een combinatie vantl-licht en buitenlicht.

 

En ik heb er niet constant last van.

Vooral een paar weken na het inschakelen van dezomertijd.

 

Bij een cursus Netwerken schreef ik gisteren mijn kernkwadrantenop:

 

 

 

 

 

 

Kernkwaliteit:

 

 

 

Doorzetten

 

 

Valkuil:

 

 

 

Overmoed(igheid)

 

 

 

 

Allergie

 

 

 

Opgeven

 

 

Uitdaging

 

 

 

Grenzen bewaken

 

 

 

 

Het afgelopen jaar liep ik dus echt vast in de valkuilovermoed.

En dat was niet de eerste keer.

 

Ik snap nu waarom mijn arts blij is dat ik nog steeds bijhem langsga voor controle.

Want tja doorzetters kunnen een tikkeltjeeigenwijs zijn.

 

En dat is niet altijd efficiënt.

 

Ik word een betere eigen grensbewaker!

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk, Write On Wednesday. Bookmark de permalink .

12 reacties op Ga ik de grens over?

  1. Leo zegt:

    Cursus Netwerken? Ik had dat wellicht ook moeten doen. Ben er eigenlijk vrij slecht in. Waarom? Omdat ik na alle jaren netwerken ontdekte dat mensen heel graag hun verhala kwijt willen aan mij, hun handel willen verkopen desnoods, maar dat mijn verhaal voor de meesten geen toegevoegde waarde lijkt te hebben en dat ik een discipline vertegenwoordiger die niemand nodig heeft. En dat is wonderlijk, vooral als je ziet hoe mensen vaak met elkaar omgaan of communiceren. Overigens zijn eigenwijze mensen ook vaak doorzetters. Het is maar hoe je het leest…

    @ Leo: Ik stuur je wel een mail, want volgens mij kan ik je wel verder helpen. En ik zeg vaak: Ik ben net zo eigenwijs als dat ik groot ben!

  2. Plato zegt:

    Ik ben het met Leo eens. Veel mensen willen alleen maar hun verhaal kwijt. Ik herken dat. Tegelijkertijd dringt het dan tot me door dat we kennelijk niet altijd de juiste mensen aantrekken. Er zijn natuurlijk wel degelijk mensen die in staat zijn zowel te geven als te nemen. Belangrijk is dus hoe je er zelf in staat, of je kan luisteren maar ook of je een gesprek kan sturen of dat je kunt aangeven: ho, nu even stoppen want mijn grens is bereikt. En dat alles op vriendelijk wijze. Valt niet altijd mee hoor.

    Goede WoW, hieruit kunnen mooie- en zinvolle discussies voortkomen.

    @ Plato: Ik was (en ben blijkbaar) nog niet zo´n hele goede eigen grensbewaker. Vroeger dacht ik altijd, zo´n doorzetter als mijn moeder wil ik ook worden. Nu denk ik het mag wel iets minder. Soms is het ook heel lekker hoor om buiten je comfortzone dingen te doen.
    Anders was ik nooit langer dan 3 weken buiten mijn oude woongebied gekomen ,-)

  3. frans54 zegt:

    Ik loop ook nog wel eens mijn grenzen voorbij in plaats van ze te verkennen. Mijn oplossing is dan meestal een paar dagen heel efficiënt met mijn energie om te gaan (oftewel: te koken uit de diepvries)

    @ Frans54: Grenzen verkennen, nee dat doe ik ook niet..
    En ik merk dan pas veel en veel later dat een bepaalde grensoverschrijding er net eentje te veel van het goede was.

  4. Truus zegt:

    Hé Min, is dit nu toeval of heeft mijn opmerking over lichtgevoelige ogen je inspiratie gegeven voor deze WOW? 😉
    Succes met het bewaken van je grenzen. 🙂

    @ Truus: Nee is geen toeval. Vond die term zo mooi en verwoordt ook beter wat er mis is met mijn ogen dan allergisch voor licht. En die grensbewaking is niet altijd even goed.. zjucht.

  5. Mama Muis zegt:

    Ja, grensbewaker! Een belangrijke functie in BV ‘de eigen ik’. Nou nog wel even je voornemen SMART maken eej ( Specifiek Meetbaar Acceptabel Realistisch en Tijdgebonden) want anders zwem je met die grote staart zo weer door de branding.

    @ Mama Muis: Als het een beetje meezit zie ik dit Paasweekend de branding. Maar daar ga ik mooi met mijn staart nog niet in! En ik weet wat ik over 4 uur doe, over 4 dagen en over 4 weken. De richting voor over 4 maanden daar dub ik nog over..

  6. Elmar zegt:

    Mooie WoW!
    Het bewaken van grenzen is moeilijk voor veel mensen, ik ben er ook zo eentje! 😉
    groetjes,
    Elmar

    @ Elmar: Lekker grensverleggend bezig!

  7. Jeroen zegt:

    Tl-licht lijkt constant te zijn maar is in feite hoogfrequent knipperlicht. Wij kunnen dat niet (bewust) waarnemen. Onbewust doen we dat waarschijnlijk wel. Bijen kunnen het knipperen wel waarnemen en worden knettergek van tl-licht. Jouw onderbewuste heeft dan waarschijnlijk moeite met de combinatie van statisch licht en hoogfrequent knipperen.

    @ Jeroen: Wellicht dat bijen inderdaad door het buitenlicht weten waarneer het weer lente is.
    Ik merk wel dat ik na de zomertijd altijd even weer moet wennen aan de felheid van het buitenlicht.

  8. Alice zegt:

    Leuk hoe je jezelf ontdekt, waar cursusen en hulpverleners al niet goed in zijn. Maar je eigen conclusies trekken is helemaal goed, daar leer je het meeste van.

    Mooie wow

    @ Alice: Het was wel confronterend. Want ineens snapte ik waarom ik dwars reageer als men het over opgeven heeft!

  9. rietepietz zegt:

    En tóch heb ik meer met “eigenwijsjes ” dan met zeurpieten die ieder pijntje “koesteren”om bijzonder te zijn .

    @ Riet: Ik kan ook best wel een zeurpiet zijn hoor. Vraag maar aan Juan 😉

  10. Toaske zegt:

    Een tikkeltje eigenwijs is nooit verkeerd, zo lang je er maar geen echte last van krijgt!

    @ Toaske: Ehm andere hebben er soms meer last van.. Zelf heb ik namelijk niet altijd door..

  11. Aline zegt:

    Heel mooi uit één gezet… en het is erg handig om je valkuilen te kennen… dan kan je ze waarschijnlijk ook omzeilen…

    @ Aline: Mijn coach zei vorig jaar al: bij je volgende baan je valkuilen vermijden..

  12. Maurice zegt:

    Ik geloof ook in gevers en en nemers. gevr zijn kan je enorm dwars gaan zitten in t leven, totdat je het herkent. En langzaam aan ook gaat nemen.
    Veel gevers belanden in de psychiatrie, de echte gevers, bedoel ik…….

    @ Maurice: Het is inderdaad zoeken naar de juiste balans en er proberen ervoor te zorgen dat je niet teveel geeft, maar ook niet teveel neemt..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s